Jihyun Yun’s ‘Some Are Always Hungry’ Cooks Multiple Paradoxical Flavours of Identity, Existence, and Civilization Through Poetry

As the title of Jihyun Yun’s poetry volume, Some Are Always Hungry suggests, the poems feature food and hunger in all its forms: the decadent, the delicious, the heartwarming, the sparse and the ravaged. Food is at the center of existence in this collection. Its role in shaping one’s identity, memories and family ties are subtly depicted through the majority of her poems.

Jihyun Yun being a second generation Korean American, the other themes of Some Are Always Hungry revolve around ideas of immigration, feminism, Korean history and her family’s own stories. However, all these themes, like planets, revolve around the sun, food.

The descriptions of food in the poems are always indulgent, even when she speaks of the unimaginable hunger the poems’ persona faced during the Korean War in the early 1950s. Yun brings out both the visceral as well as the subtleties of making and enjoying any meal. She minces no words when it comes to vividly describing the preparation of the meat for the meals. Yet, she can easily and gently introduce the delicateness of enjoying all the ingredients of any dish. For Yun, food was the one crucial link to her past and to her present immigrant identity. This is brought out right at the beginning of the second poem, My Grandmother Thinks of Love While Steeping Tea.

“Drink it all,
dredge the bottom for sunk honey
pull the thumb of ginger in to your mouth
and suck. I mean for you to taste
your inheritance. The gunpowder,
our soil.”

Food is political and not new to the idea of ‘othering.’ This is seen in India as well where food of certain states is considered strange or barbaric. Worldwide as well, the distaste for food consumed by East Asian people, especially China in the wake of COVID-19 pandemic, has increased. Although it is alright not to be used to a particular food or having only a set food as one’s comfort food, it is rather narrow-minded to mock cuisines of other countries or cultures merely because they are different from one’s own.

Perhaps as a result of such a constant othering of her own Korean cuisine, in the poem, Benediction as Disdained Cuisine, Yun reclaims all the food items the persona or the poet has forgone. What is powerful about the poem is how it reiterates the phrase, ‘give me’ before listing out the food item the poet has avoided for far too long. Two words repeated are all it takes in a way to make a culinary heritage worthy again. It shows an assertive persona, one who is unwilling to erase her identity.

Food is one sure way to remain true to one’s own culture and identity. This is even truer in Diaspora literature. For Jihyun and her family, food was a way to show affection to each other. This perhaps explains why food is central in her poems. Jihyun Yun explores all facets of food and how it can speak volumes about a person.

Jihyun Yun’s family history and memories are irreversibly linked with the home country, Korea. Her poems throw light on these three aspects through an interplay with food. The poems pull you in with all their tempting aromas, and then throw in the most painful remnants of her family’s history.

For example, the poem, Recipe, reads like a recipe. But Yun also narrates the disquieting experience of the Japanese occupation of Korea. Her grandmother prepares the dish and still confuses the Japanese and Korean words for the food items. Under the Japanese occupation of Korea, Koreans were not allowed to speak their language and were often forced to adopt Japanese names. The fact that the poet’s grandmother still confuses the words and “cannot discard Japanese” shows “a slim silhouette of occupation tethered to our language like a haunting.” Yun smoothly merges the act of cleaving the ingredients to the idea of a cleaved mother tongue or language.

Since preparation of the food is considered largely a womanly task, Yun also explores the notion of female labour and sacrifice. In the opening poem of Some Are Always Hungry, All Female, Yun describes the act of buying food from the market and her grandmother or halmeoni dismantling a crab for a meal. Through the metaphor of women being confined to cook even meat that is female, Yun hopes for freedom. It is a decidedly intrepid poem but one whose boldness and power sneak up on the reader slowly but surely.

Since this is the opening poem, the unexpected juxtaposition of the gendered food and gendered tasks immediately pulls you in and you know at once this book is going to be a remarkable read.

And oh what a treat it is to perceive and absorb all the paradoxical flavours of Yun’s poems in Some Are Always Hungry! From being no holds barred in their directness one moment to scaling back and bringing forth the most insidious of all metaphors in the very next, the poems in Some Are Always Hungry pack a powerful punch. They explore elements of hidden Korean history as well as the current realities of immigrants and assimilation. Yun also audaciously explores feminist topics such as in Menstruation Triptych, she speaks about three different perspectives to the monthly cycle. In Caught, Yun portrays the point of view of a rape victim questioning herself after the crime. It lays bare the constant victim shaming girls are subjected to. The Tale of Janghwa and Hongryeon is a retelling of the eponymous Korean folktale. It is a painful reminder of the many taboos that society still imposes on women.

All in all, Some Are Always Hungry includes a strikingly diverse collection of poems that captivate with both the personal and the historical.

*Disclaimer: A free PDF copy of the book was provided by NetGalley in exchange for an honest and unbiased review.

சுரேஷ் பரதனின் ‘ஊர் நடுவே ஒரு வனதேவதை’ கவிதை தொகுப்பு – நூல் அறிமுகம்

நெடுஞ்சாலை எங்கும் நிறைந்திருக்கும் புங்கை மரம் போல்,  இந்த கவிதை தொகுப்பெங்கும் நிறைந்திருப்பது காதலே! நீங்கள் ஒரு நதிக்கரையினில் (ஒரு ஆறோடும் ஊரில்) வளர்ந்திருந்தாலோ  அல்லது ஒரு காதல் செய்திருந்தாலோ இந்த புத்தகம் ஒரு காலபுறாவாக மாறி உங்கள்  கடந்த காலத்தைப் பறித்து வந்து  உங்கள் உள்ளங்கையில் போட்டுவிட்டுப் போகும்.

மரவெட்டி ஒருவனைக் காதல் மணம்புரிந்து ஊருக்குள் குடியேறும் வனதேவதை ஒருத்தியின் காடு குறித்த நினைவுகளையும், அவள் காதல்கணவ‌னால் வெட்டப்படும் மரங்கள் நினைத்து அவள் கொள்ளும் பெருந்துயரத்தையும் ஒருங்கே பேசும் ஊர் ந‌டுவே ஒரு வனதேவதை‘ என்னும் கவிதை ந‌ம் சிந்தனைகளை அழப்படுத்தும். வாழ்வின் முரண்களுக்குள் சிக்குண்டு பரிதவிக்கும் உயிர்களின் மௌன கதறலை நம் செவி அடையச் செய்யும்.

பூவரச மரத்தோடு சேர்ந்தே வளரும் அவளுக்கும், அம்மரத்துக்கும் இடையிலான சிநேகம் பேசும் ‘அவளும் பூவரசும்‘ கவிதை, எனக்கு என் ஊஞ்சல் நாட்களை கண்முன் கொண்டு வந்தது.  ‘டெடி பியர்’ பொம்மை, ‘மைக்ரோ டிப்’ பென்சில் என எந்த பொருள் கேட்டு பிடிவாதம் பிடிப்பதானாலும் சரி ஊஞ்சலில் தான் படுத்துக்கொண்டு அழுவேன். ஊஞ்சல் மேல் ஏறி நின்று கொண்டு அதன் கம்பிகளை பிடித்தபடியே “தஞ்சாவூர்,  திருச்சி, மதுரை” என கூவியபடி, நான் நடத்துனராகும் போது அது பேருந்து ஆக உருமாறி எங்களோடு குதூகலிக்கும்.  துயில் நெருங்காத நீள் இரவுகளை நாங்கள் ஆடியே தீர்த்திருக்கிறோம். கம்பிகளிலிருந்து வரும் க்ரீச் ஒலியும், காற்றின் வேகமெழுப்பும்  ‘ஸ்’ ஒலியும் தான் எங்கள் பரிபாஷை. பலமுறை என் கண்ணீர் உலர்த்தி,  ஒரு தகப்பனை போல அயராது என்னை நெஞ்சில் சுமந்திருக்கிறது. திருமணத்திற்கு முந்திய ஒரு மழை நாளில் “சிநேகிதனே” பாடல் செவி நிரப்ப‌ அதி வேகமாக வெகு நேரம் ஆடிக்கொண்டிருந்தேன் அது தான் எங்கள் இருவருக்குமான கடைசி அன்பு பகிர்தல். அதன் பின் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் பரண் ஏற்றப்பட்ட ஊஞ்சல் இன்றுவரை  இறக்கப்படவில்லை.

ஒரே வெய்யில் தான், அது மனிதர்களுக்கு மனிதர், அவர்கள் செய்யும் பணிகளுக்கேற்ப, கையிருப்புக்கு தகுந்தாற் போல் எப்படி வண்ணமாகிறது என்பதை இயல் மனிதர்கள் மூலம் பேசும்  ‘வெய்யிலின் ருசி‘ என்னும் இக்கவிதை நடைமுறை தாகத்தைச் சொல்கிறது.

எனக்கு மிகப் பிடித்த கவிதைகளில் ஒன்று, ‘ஒரு பின் மதியத் தெரு‘. இந்த பின் மதியப்பொழுதுகள், வெயிலையும் நிசப்தங்களையும் கொண்டு தொடுக்கப்பட்டவை.  அதன் நிதானத்தை, சலனமற்ற மனங்களால் மின் விசிறியின் ஒலிக்கொண்டு அளக்க முடியும். அந்த மதிய பொழுதை யதார்த்தம் மாறாமல் கச்சிதமாய் கவிதைப்படுத்தியதோடு அதனுள்  சமூக சுரண்டலையும்  சேர்த்து முடித்தவிதம் அற்புதம்.

கிணறு இருந்திருந்த வீட்டில் வாழும் அல்லது வாழ்ந்த‌‌ மனிதர்களின் ஞாபகச்சாவி,  ‘தோட்டத்து கிணறு‘ என்னும் கவிதை. எங்கள் வீட்டின் பின்கட்டில் ஒரு கிணறு இருந்தது. ‘கிணற்றடி ஞாபகங்கள்’ என்று ஒரு கதையே எழுதும் அளவுக்கு அத்தனை நினைவுகள் உண்டு. சின்ன வயதில் கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்து, தெரியும் முகங்களில் எது நம்முடையது என அசைந்து பார்த்து ஊர்ஜிதப்படுத்திக்கொள்வது எங்களுக்குப் பிடித்த விளையாட்டு. “நல்லா பாரு.. நீ அப்படியா இருக்க? அது உன் நிழல் இல்லை. பிசாசு. ராத்திரி தான் வெளிய வரும். ராத்திரி வெளியே வந்து கிணத்துமேட்டில் உட்கார்ந்துக்கும். இந்த பக்கம் யாராவது வந்தா பிடிச்சு தின்னுடும்”  என்று கதைகட்டிய லட்சுமி அக்காவின் குரல் இன்னும் காதுக்குள் ஒலிக்கிறது. அந்த கதையை நம்பி கிணற்றடியில் மறந்த‌, என் மரப்பாச்சியைத் திரும்ப எடுத்து வரப் பயந்துகொண்டு அப்படியே விட்டதோடு இல்லாமல் என் மரப்பாச்சியைப் பிசாசு தின்றுவிடும் என்று நினைத்து  இரவெல்லாம் அழுதிருக்கிறேன். நாம் இழந்த அற்புதமான விஷயங்களில் ஒன்று கிணறு. வீட்டில் மற்றுமொரு நபராய் இருந்த கிணற்றுக்கும் நமக்குமான நெருக்கத்தை, அதன் இழப்பை இதயம் கனக்கச் சொல்லிச் செல்கிறது இக்கவிதை.

என்றோ ஒரு நாள் நதிக்கரையில் தான் தொலைத்த‌ காதலை நினைத்து இன்றும் அந்நதியோடு மருகும்  மனதின் தேடல் சொல்லும் ‘நதிக் கரையில் தொலைத்த காதல்‘ என்னும் கவிதை காதலின் ஆழம் பேசும்.

ஓராயிரம் காலத்துத் தனிமை பெருந்துயரை, காதலின் சில நொடி மௌனம் உணர்த்திவிடும். அந்த மௌன பேரலையில் தத்தளிக்கும் மனப்படகின் கையறுநிலை சொல்கிறது ‘மௌனத்தின் இருண்மை‘ கவிதை.

காதல் தான் மையக்கரு என்றாலும் அதன் வெவ்வேறு வலிகளை, நெஞ்சில் நிரம்பி  வழியும் நினைவுகளை, நறுமணமாக மாற்றி நம் அறை நிரப்பும் அந்த யுக்தியில் உணரமுடியும் சுரேஷ் பரதனின் கவித்திறமையை.  யுகம்யுகமாய் சலனமற்று வீற்றிருக்கும் மலைகளைக் கூட ரசிக்கத் தூண்டும் வார்த்தை வல்லமை இவருடையது.

காதல் தாண்டி அரசியலை, பெண்களின் வலிகளை, சக மனிதர்களின் நிலையாமையைப் பேசும் யதார்த்த கவிதைகள், மகரந்தம் தேடும் வண்டு போல் நம் மனதோடு ரீங்காரமிடும். குறிப்பாக வாழ்வியல் நிதர்சனம் பேசும் ‘ப்ரைவசி‘ கவிதை நம் மனசாட்சியைப் பிரதிபலிக்கும். இந்த புத்தகத்தை நீங்கள் வாசிக்கும் போது இரண்டு விஷயம் நிச்சயம் நிகழும். ஒன்று, இந்த புத்தகத்தின், முதல் கவிதையின், இரண்டாவது வரியை வாசிக்கத் தொடங்கும் போதே, வாசிக்க உகந்த ஒரு இடம் தேடி உட்கார்ந்துகொள்வீர்கள். இரண்டு, இந்த புத்தகத்தை வாசித்து முடித்தவுடன் பெருமூச்சுடன் கூடிய ஓர் குறுநகை வந்து முகத்தோடு ஒட்டிக்கொள்ளும்.

 

நூல் மதிப்பீட்டாளர் பற்றிய குறிப்பு:

சத்யா, வார்த்தைகளினால் வலிகளை வழியனுப்பி வைக்கும் கூட்டுப் பறவை. எந்த உதடுகளாலும் மொழியப்படாத மனித உணர்வுகளை புத்தகங்களில் தேடுபவள். சங்கீத பிரியை. இயற்கையின் சங்கேத மொழி அறிய முயற்சிபவள்.

Andrew Sean Greer’s Less

Where do I begin? If I only I could give form to the feeling that has been gushing within me, you would know how overwhelming experience it was. But as usual, I didn’t know where to begin. I kept waiting for the words to find their way out of the whirlpool of emotions.  A month has gone by since then. So, maybe I should just begin by telling you how I never have had a great run with award-winning books. Continue reading “Andrew Sean Greer’s Less”

The Reading Life

In a video that I watched yesterday, a bear cub made several attempts to climb up to his mother waiting on the top of a mountain that was hiding under the snow. The cub climbed a few scratches higher every time he tried but skidded down the slope on each of those spirited attempts. His failure didn’t bother him. He grew up again, gathered a lungful, and scaled a greater altitude than the previous time. He tried straight up, he slithered, and he traced his mother’s paw-marks, all to end up at mark zero. It was a devastating sight. A fall further from his start and death would have engulfed him with love much before his due time. He was beginning to look like a play-ball trying to get back to the shore riding on current knowing well that it had no utility in the ocean and in any case, the child at the shore expected the ball to rebound when he threw it away into the waters! So, the ball keeps riding the waves one after the other till it reaches close enough to be pulled up but the child falters, the ball gets withdrawn again before finally getting thrown outside on the sand with a splash on the child’s face. The cub likewise, kept on rising and falling till he finally conquered the peak and joined his mother. As I write this, my mind also wanders to Christopher Nolan’s treatment of the Batman in his third installment in the series. Bane puts Bruce Wayne in ‘the pit’ and we are treated to, artistically speaking, one of the most breathtaking sequences we will die having seen when Bruce attempts to escape the pit and after many failed leaps, conquers his fear of failure.

I watched this cub video more than once and kept thinking about what I saw. I gave my mind some time, an optimal pace to play and replay the cub’s conquest in slow motion in my head, and kept thinking about the myriad other ways it could have unfolded in. What if the mother bear had come down to rescue the cub? What if the cub had given up and stayed at one point without making any further attempts? What if the cub had continued falling never to reach the summit? What if the cub had renounced his yearning to reach the top?

The last bit lingered over me for some more time. I wondered about the possibility of the cub developing a taste, a fondness for the struggle itself. If the cub kept floating high and below over the snow, if Bruce found a liking for the hymns and cheers of other members of the pit, would we stop longing for the end of the conquest? What if the end of our struggles also means the end of our purpose? I read Annie Dillard’s ‘The Writing Life’ yesterday. She constructed a snow laden mountain for me to climb. She threw me into the pit of death so that I could come out alive. I kept at my futile attempts to reach the top. I studied the contusions on my knees, the concussions to my head in that one moment when you reach the zero velocity just before falling back from no matter how high. I held the doorknobs of time in that instant and stretched the doors to as far I could between my arms and looked carefully into myself – the reader; and just before I could let myself fly down to the boundless abyss, Annie held me by my neck and pulled me up. The reader they say, must behave himself.

Source for the image.

Bara – A Commoner’s Review

It was during the Bangalore literature Festival that I first heard of Bara. This book of U.R. AnanthaMurthy was discussed by a panel moderated by Chandan Gowda. Chandan Gowda indeed has translated this super short novella into English from Kannada. I had no idea what Bara was about during the panel discussion but what got me interested in it was the mention of a string of thoughts as experienced by the protagonist, an IAS officer of a drought stricken district. Continue reading “Bara – A Commoner’s Review”